Print Friendly and PDF

Translate

Beyaz Perdeden Dijital İnanca: QAnon Anlatısının Sinematik Kodları

|


"QAnon'un karmaşık mitolojisini oluşturan ve bu dijital kültün hem açık hem de gizli şekilde beslendiği sinematik eserler nelerdir?" sorusu etrafında konuya giriş yapalım. QAnon, modern dünyada bireyin anlam arayışını popüler kültürün tüketilebilir imgeleriyle birleştirerek eleştirel düşünce yetisini felç eden bir yapıya bürünmüştür,. Bu hareket, sinema filmlerini sadece kurgusal birer eğlence aracı olarak değil, "Derin Devlet" / Deep State tarafından saklanan gerçeklerin şifreli birer itirafı veya mitsel birer kanıtı olarak okur,. Kaynaklar, QAnon'un teolojisini ve dünya görüşünü inşa ederken kullandığı temel filmleri ve bu filmlerin nasıl manipüle edildiğini şu şekilde detaylandırmaktadır:

I. Gerçekliğin İnşası ve "Uyanış" Filmleri

QAnon destekçileri, kitlelerin ana akım medya tarafından uyutulduğuna inanır ve bu durumu açıklamak için bilimkurgu sinemasının metaforlarına sığınırlar.

  1. The Matrix / Matris (1999): QAnon mitolojisinin en temel taşıdır. Filmde insanlığın makineler tarafından kontrol edilen bir simülasyonda yaşadığı anlatılır. QAnon, filmdeki "kırmızı hap" / red pill (gerçekliğe uyanış) ve "beyaz tavşanı izle" / follow the white rabbit metaforlarını olduğu gibi devralmıştır,. Hareket, bu filmin aslında bir kurgu değil, elitlerin insanları nasıl kontrol ettiğine dair gerçek bir yöntemin tasviri olduğunu iddia eder,. (Ippolito, 2024, s. 787; Argentino, 2023, s. 261).
  2. The Truman Show / Truman Şov (1998): Başrol oyuncusu Jim Carrey'nin canlandırdığı karakterin tüm hayatının aslında bir televizyon stüdyosunda geçen kurgusal bir şov olduğunu keşfetmesini konu alır. QAnon için bu film, sıradan insanların içinde yaşadığı "sahte gerçekliğin" bir kanıtıdır,. (Van Prooijen, 2018, s. 512).
  3. They Live / Yaşıyorlar (1988): John Carpenter imzalı bu filmde, özel gözlükler takan bir adam, toplumdaki elitlerin aslında insan kılığına girmiş uzaylılar olduğunu ve reklamlar aracılığıyla halkı manipüle ettiklerini görür. QAnon, "uyanmış" olmayı bu gözlükleri takmaya benzetir. (Ippolito, 2024, s. 783).

***Komplo inancı, ontolojik / varlıksal güvensizlik yaşayan modern birey için dünyayı yeniden "büyülü" ve anlamlı kılan seküler bir sığınak işlevi görür.***,.

II. Adrenokrom ve Elitlerin Şeytanlaştırılması

QAnon'un en korkunç iddialarından biri olan "adrenochrome" / adrenokrom (çocukların kanından elde edilen gençlik iksiri) teorisi, doğrudan sinema kaynaklı bir kurgudur.

  1. Fear and Loathing in Las Vegas / Las Vegas’ta Korku ve Nefret (1998): Hunter S. Thompson'ın romanından uyarlanan filmde, karakterlerden biri adrenokromun bir canlıdan / living donor alınması gerektiğini söyler. QAnon, bu absürt ve hayali uyuşturucuyu gerçek kabul ederek elitlerin pedofili ve satanist ritüeller aracılığıyla bu maddeyi tükettiğini iddia eder,. (Piraino, Pasi & Asprem, 2023, s. 370; Guffey, 2022, s. 985).
  2. Sound of Freedom / Özgürlüğün Sesi (2023): Çocuk kaçakçılığına karşı savaşan bir ajanın hikayesini anlatan bu film, QAnon tarafından bir "belge" olarak sahiplenilmiştir. Başrol oyuncusu Jim Caviezel, filmin tanıtımı sırasında adrenokrom teorisini destekleyen açıklamalarda bulunarak filmi QAnon'un "Save the Children" / çocukları kurtarın kampanyasının merkezine oturtmuştur,. (Agar, 2024, s. 768; Ippolito, 2024, s. 809).

Komplo teorileri, bilimsel yöntemden ziyade sezgisel düşünceye dayanır ve belirsiz durumlarda bireye sahte bir kontrol hissi vererek psikolojik bir savunma mekanizması işlevi görür.,.

III. Zihin Kontrolü ve Derin Devlet Operasyonları

QAnon, devletin kendi vatandaşlarını programladığına dair eski teorileri sinema üzerinden günceller.

  1. The Manchurian Candidate / Mançuryalı Aday (1962 / 2004): Siyasi bir suikast gerçekleştirmek üzere programlanmış bir askerin hikayesidir. Bu film, CIA'in gerçek MK-ULTRA zihin kontrolü deneylerinin bir yansıması olarak görülür ve QAnon'un "uyuyan hücreler" veya "programlanmış suikastçılar" iddialarına zemin hazırlar,. (Lytle, 2022, s. 267; Morcan & Morcan, 2014, s. 931).
  2. JFK (1991): Oliver Stone'un yönettiği bu film, Kennedy suikastını bir devlet darbesi / coup d'état olarak sunar. QAnon, bu filmi "Derin Devlet"in gerçekliğini kanıtlayan bir metin olarak kabul eder ve Donald Trump'ın Kennedy'nin yarım bıraktığı bu yapıyı yıkma görevini üstlendiğine inanır,. (Knight, 2003, s. 124; Hodapp & Von Kannon, 2008, s. 281).
  3. White Squall / Beyaz Fırtına (1996): Bir grup gencin yelkencilik deneyimini anlatan bu film, QAnon'un temel sloganı olan "Where We Go One, We Go All" (WWG1WGA) / Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için cümlesinin kaynağıdır. Filmdeki bir sahne, anonlar tarafından mitsel bir birliktelik yemini olarak kutsallaştırılmıştır,. (Argentino, 2023, s. 449; Agar, 2024, s. 762).

***Sinema, QAnon için sadece bir eğlence değil, gerçeğin şifrelerini çözmek için kullanılan kutsal bir haritadır.***,.

IV. Casusluk ve Gözetleme Temaları

Teknolojik korkular ve her şeyi bilen bir güç tarafından izlenme hissi, QAnon'un paranoid yapısını besler.

  • Enemy of the State / Devlet Düşmanı (1998): Hükümetin vatandaşları her an izleyebildiği bir dünyayı anlatır. QAnon takipçileri kendilerini bu filmdeki gibi "izlenen" ama gerçeği bilen kahramanlar olarak görürler. (Van Prooijen, 2018, s. 515).
  • The Hunt for Red October / Kızıl Ekim (1990): Donald Trump'ın bir posterde bu filmdeki denizaltı kaptanıyla özdeşleştirilmesi, QAnon'un "Hunters Become the Hunted" / avcılar av oldu retoriğini pekiştirmek için kullanılmıştır,. (Agar, 2024, s. 759).

Şahıslar bazında bakıldığında, QAnon'un bu filmleri kullanma biçimi, takipçilerine bir "dijital asker" / digital soldier olma onurunu vermektedir,. Robert Guffey'in analizine göre, QAnon bir "catfish" / sahte kimlik şeması gibi çalışmakta ve insanların Hollywood anlatılarına duyduğu güveni ve aşinalığı kullanarak onları rasyonel gerçeklikten koparmaktadır. (Guffey, 2022, s. 1051).

Kaynakça ve Dipnot Notları (APA)

  • Agar, L. (2024). Mass Culture or Fascist Propaganda?: Using Adorno to Understand QAnon’s Reliance on Movie References. In C. T. Conner, M. Hannah, & N. MacMurray (Eds.), New Age Conspiracy Theories and Extremism. Lexington Books.
  • Argentino, M. A. (2023). Qvangelicalism: QAnon as a Hyper-Real Religion. In F. Piraino, M. Pasi, & E. Asprem (Eds.), Religious Dimensions of Conspiracy Theories. Routledge.
  • Guffey, R. (2022). Operation Mindfuck: QAnon and the Cult of Donald Trump. OR Books.
  • Hodapp, C., & Von Kannon, A. (2008). Conspiracy Theories & Secret Societies For Dummies. Wiley Publishing.
  • Ippolito, H. (2024). Memes, The Matrix, and Morality. In C. T. Conner et al. (Eds.), New Age Conspiracy Theories and Extremism. Lexington Books.
  • Knight, P. (Ed.). (2003). Conspiracy Theories in American History: An Encyclopedia. ABC-CLIO.
  • Lytle, C. (2022). Separating Fact from Fiction in Common Conspiracy Theories. E-book.
  • Morcan, J., & Morcan, L. (2014). The Orphan Conspiracies. Sterling Gate Books.
  • Van Prooijen, J. W. (2018). Psychology of Conspiracy Theories. Routledge.

Dipnotlar (APA):

  1. Piraino, F., Pasi, M., & Asprem, E. (Eds.). (2023). Religious Dimensions of Conspiracy Theories. Routledge.
  2. Conner, C. T., Hannah, M., & MacMurray, N. (Eds.). (2024). New Age Conspiracy Theories and Extremism. Lexington Books.
  3. Guffey, R. (2022). Operation Mindfuck. OR Books.
  4. Van Prooijen, J. W. (2018). Psychology of Conspiracy Theories. Routledge.
  5. Knight, P. (Ed.). (2003). Conspiracy Theories in American History. ABC-CLIO.
En Son
Sonraki Yazı
Next Post »

Benzer Yazılar