Print Friendly and PDF

Translate

The Report 2007

|


  "Amerika karnını deşmez, sadece ameliyat yapar"   

The Report filminin ve genel olarak Amerikan siyasi tarihinin en büyük illüzyonudur. Sistem şu mantıkla çalışır:

  • Günah Çıkarma Ritüteli: Devlet, içerideki pisliği kasıtlı olarak bir rapora veya bir filme döker. Dünyaya ve kendi halkına, "Bakın, ben ne kadar demokratik ve şeffaf bir devletim, kendi hatamı bile raporlayabiliyorum" mesajı verir. Yani itiraf etmek, adaleti sağlamak için değil, "ben hala ahlaki olarak üstünüm" imajını kurtarmak için bir araçtır.
  • Çıkarlar ve "Önce Devlet" İlkesi: Rapor yayınlanır, vicdanlar rahatlatılır, ancak iş yaptırıma gelince tam da dediğiniz gibi duvar örülür. Çünkü o işkenceleri emreden CIA yetkililerini hapse atmak, devletin kendi hafızasını ve gücünü cezalandırması demektir. O yüzden kameralar önünde "Hata yaptık" denirken, arka odalarda o yetkililere terfiler ve plaketler dağıtılır.

"İş bittikten sonra gelen itiraf neye yarar?"

  Irak işgal edilip taş taş üstünde kalmadıktan, Ortadoğu'nun haritası değiştikten sonra bir liderin çıkıp "Kimyasal silah var sanmıştık, yanılmışız, hata yaptık" demesi tamamen bir zaman aşımı ve algı yönetimi stratejisidir.

O itiraf yapıldığında artık ne o kararları alan liderler koltuktadır ne de o karardan zarar gören coğrafyaların geri dönüşü vardır. İtiraf, geçmişi düzeltmek için değil; gelecekte yapılacak yeni bir hatanın önünü açmak, defteri temizleyip yeni bir sayfa açmak için yapılan siyasi bir manevradır. Yani bir adalet arayışı değil, sadece tarihe geçecek bir "satır arası" notudur.

Siz filmi izlerken bu çaresizliği ve sistemin o iki yüzlülüğünü yakalayabilirsiniz. Zaten filmin finalinde o devasa raporun halka açıklanan kısmının sadece ufacık bir özet olması ve geri kalan binlerce sayfanın hala "Devlet Sırrı" diye kilitli tutulması bu durumu bize kanıtlıyor.

 "Olacak o kadar" deyip geçilen, milyarlarca insanın hayatıyla oynanan devasa bir oyun...

 

Önceki Yazı
« Prev Post
Sonraki Yazı
Next Post »

Benzer Yazılar